Wanneer we de geschiedenis nalezen over het huwelijk dan zien we dat het huwelijk in eerste instantie een zaak van families was die bezit zeker wilden stellen of bezittingen wilden samenvoegen. Arme mensen gingen gewoon met een kleine ceremonie of traditie samenwonen en hadden de status man en vrouw. Bij de oude Germanen moest de vrouw op de trouwdag zo snel mogelijk van het ouderlijk huis naar haar aanstaande echtgenoot rennen om de boze geesten te ontlopen, het woord bruiloft staat dan ook oorspronkelijk voor bruidsloop. De bruid ging op weg naar haar ‘aardse man’, in het Oud-Germaans 'gomo' wat een verklaring is voor het woord bruidegom. Een ‘echtgenoot’ was in het Oud-Germaans een chiwa en daar komt het woord ‘huwelijk’ dus vandaan.
Het duurt nog tot de twaalfde eeuw voor het kerkelijk huwelijk een plaats krijgt in de maatschappij, en in de 13e eeuw veranderde de kerk het huwelijk zelfs een van de zeven sacramenten. In de late middeleeuwen is de invloed van de kerk erg groot geworden en het huwelijk is ineens een heilige zaak. Tegen het einde van de middeleeuwen zien we steeds meer invloed van mensen buiten de kerk en steeds meer kritiek op de Roomse kerk. In het calvinistische Nederland zien we een scheiding optreden tussen kerk en overheid en dat had ook zijn invloed op het huwelijk. Mensen die wilden trouwen, moesten dat melden aan de magistraat of predikant in de woonplaats. Nadat de namen van bruid en bruidegom drie maal waren afgekondigd op het stadhuis of van de kansel, kon er een huwelijk gesloten worden voor magistraat of predikant. Maar het huwelijk werd op het stadhuis geregistreerd en zo werd het officieel.
Het gewest Holland kreeg als eerste in 1580 een duidelijke huwelijkswetgeving, waarin ook de echtscheiding mogelijkheden werden vastgelegd. Wanneer alle regels eenmaal vanzelfsprekend zijn geworden, verloopt het een paar eeuwen lang vrij rustig. De laatste eeuw is er veel veranderd, ook op maatschappelijk gebied en ook over de moraal en regels van het huwelijk. Door de zelfbewustwording van vrouwen en de anticonceptie zijn huwelijk en voortplanting niet meer vanzelfsprekend aan elkaar verbonden. Het huwelijk neemt in waarde af en veel mensen gaan ongehuwd samenwonen. Het huwelijk wordt alleen nog voor de ambtenaar voltrokken of men gaat naar de notaris voor een samenlevingscontract, maar er zijn ook nog veel mensen die kiezen voor een kerkelijke huwelijksinzegening.
Hoewel we een bijzonder emotionele waarde hebben gehangen aan het huwelijk en de meeste mensen de verbintenis ook uit liefde aangaan, blijft het wettelijk gezien een zeer zakelijke overeenkomst, waar de meeste mensen meestal achter komen wanneer ze uiteindelijk gaan scheiden.
