De fee en de drie wensen

Een vrouw mag van een goede fee drie wensen doen, elke dag één. 'Bedenk alleen wel,' zegt de fee, 'dat je man ook alles krijgt wat jij krijgt, en wel tienvoudig.' Geen probleem, dus mijn man krijgt alles wat ik krijg in tienvoud, dan wens ik dat ik stapelverliefd word op mijn partner.' De volgende dag komt de fee weer langs, de gordijnen zijn dicht en de fee moet lang bellen voordat de deur open gaat. Ten slotte verschijnt de vrouw in de deuropening, een laken haastig omgeslagen, de haren verfomfaaid, de ogen glanzend en de wangen blozend. 'Wat is je tweede wens?' begint de fee. Maar de vrouw valt haar in de rede. 'O ben jij het, fee, nog heel erg bedankt, het is fantastisch! Ik hoef verder niets, ik ga gauw weer naar binnen.' 'Hola,' protesteert de fee nog. 'Wat moet ik dan doen met die andere wensen?' 'Geef ze maar aan andere vrouwen,' roept de vrouw over haar schouder terwijl ze weer in het huis verdwijnt.

De roos binnenin

Een man plantte eens een roos en gaf deze trouw water en net voordat de roos tot bloei kwam, onderzocht hij de plant en zag dat de knop die spoedig tot bloei zou komen, maar ook de doornen op de stam op en hij dacht, "Hoe kan er een mooie bloem groeien uit een plant met zo vele scherpe doornen?" Bedroefd door deze gedachte, vergat hij om de roos water te geven en vlak voordat de roos klaar was om te bloeien stierf de plant. Zo is het ook met veel mensen, in elke ziel groeit er een roos. Deze symboliseert de kwaliteiten in ons die we bij onze geboorte meegekregen hebben en die kan groeien ondanks de doornen van onze fouten. Veel mensen zien in de ander alleen de doornen zijnde de tekortkomingen en denken dat hieruit nooit iets moois kan groeien. En omdat we geen water geven aan de goede dingen in het hart gaan deze uiteindelijk dood. Sommige mensen zien ook niet de roos in zichzelf, iemand anders moet hen deze tonen. Een van de beste dingen die een mens kan doen is voorbij de doornen kijken en de roos te ontdekken in zichzelf maar ook in de ander. Dit is een van de grootste kenmerken van de liefde om door de fouten en tekortkomingen heen de mooie dingen in de ander te kunnen zien. En door deze roos van binnen te verzorgen en aandacht te geven kan deze vaak tot bloei komen.

De liefde, Korintiërs 13: 1-13

De liefde is geduldig en vol goedheid. De liefde kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent het kwaad niet aan, 6 ze verheugt zich niet over het onrecht maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze. De liefde zal nooit vergaan.

Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. Love never fails.

Liefde en tijd

Er was eens een eiland waar alle gevoelens leefden zoals geluk en droefheid samen met kennis en andere menselijke eigenschappen waaronder ook de liefde. Op een dag merkte men dat het eiland langzaam in zee zakte en iedereen maakte een boot en verliet het eiland. De liefde was de enige die bleef tot het einde maar toen het eiland bijna zonk, besliste ze dat het tijd was om hulp te vragen. Rijkdom kwam langs in een grote boot en de liefde vroeg "kun je me meenemen?". "Nee, dat kan niet" zei de rijkdom, "mijn schip ligt vol met goud en zilver er is geen plaats meer over". Toen besloot de liefde de ijdelheid te vragen maar die zei: "Sorry maar je bent helemaal nat, je zou mijn spullen alleen maar beschadigen". Toen vroeg de liefde het verdriet om te helpen maar deze was zo verdrietig dat ze alleen wilde zijn. En geluk was zo met zichzelf bezig dat hij de liefde niet eens opmerkte.

Opeens klonk er een stem die zei: "kom liefde, ik zal je meenemen". Het was een geest en de liefde was zo overweldigd door dit aanbod, dat ze zelfs vergat te vragen waar ze naar toe gingen. Toen ze op droog land aankwamen was de geest net zo snel verdwenen als hij gekomen was en toen realiseerde de liefde zich dat ze niet wist wie haar redder was. Ze vroeg de wijsheid wie haar gered had en wijsheid zei: "het was de tijd". De liefde vroeg: "waarom hielp de tijd mij?" en wijsheid antwoordde: "omdat slechts de tijd kan begrijpen hoe waardevol liefde is."

Hoe liefde tot as werd

Een Russisch volksverhaal over liefde die te lang onbeantwoord blijft.

Ook in de koudste streken laait de liefde tussen twee mensen soms hoog op. Zo leefde er in het hoge Noorden een jongen die van een heel mooi meisje was gaan houden. De tent van dierenhuiden, waarin het meisje woonde, stond op een heuvel; niet ver van de tent waarin de jongen woonde. Vaak ging de jongen, in gezelschap van zijn zuster, bij het meisje op bezoek. Terwijl dan de twee vriendinnen zaten te praten over van alles en nog wat, zat de verliefde jongen rustig zijn thee te drinken en daarbij keek hij het mooie meisje vol liefde aan. Praten tegen haar durfde hij niet. Het was de liefste wens van zijn zuster dat hij zou trouwen met haar vriendin, maar als ze een toespeling maakte op die mogelijkheid legde het mooie meisje haar dadelijk het zwijgen op.

Vaak zaten de twee vriendinnen bij elkaar terwijl de jongen op jacht was; ze verstelden de kleren die hij thuis had gelaten. Maar zodra het mooie meisje de voetstappen van de verliefde jongen hoorde, liep ze terug naar haar eigen tent; zodat de thuiskomende jager alleen zijn zuster aantrof. "Ze ontloopt me," dacht hij, en dat maakte hem beurtelings verdrietig en woedend. Met haar praten durfde hij niet en zo leed hij in stilte. Totdat hij een besluit nam en tegen zijn zuster zei: "Breek de tent af, laad al ons bezit op de rendierslee. Ik wil hier vandaan. Het bevalt me hier niet meer." Alles werd op de rendierslee geladen en samen vertrokken ze. De jongen liep voor de slee uit, met zijn hand aan het leidsel van het voorste rendier. Zijn zuster zat op de slee onder het tentzeil. Het mooie meisje zag het tweetal vanuit haar tent voorbij trekken en rende achter de slee aan. Ze haalde de slee in en sprong erop.

Ze vroeg aan haar vriendin: "Ga niet te ver weg. Ik zal zonder jou erg eenzaam zijn." Dat beloofde het verhuizende meisje en als afscheidsgeschenk gaf ze het meisje, dat alleen achterbleef, een armband van glazen kralen. Die had ze eigenlijk van haar broer gekregen met die bedoeling - want zelf iets aan het mooie meisje geven, dat durfde de jongen niet. Het mooie meisje bedankte haar vriendin, sprong van de slee en liep terug naar haar tent. Ze keek de hele weg naar de armband. Ze vond dat de glazen kralen op tranen leken - en ook deden ze haar aan de jongen denken, die zonder naar haar om te zien vertrokken was. En opeens wist ze heel zeker: die armband was de jongen zelf!

Ze rukte de armband van haar arm en slingerde hem omlaag van de heuvel waar ze liep. Op hetzelfde ogenblik viel, een paar kilometer verder, de jongen in een diepe afgrond. Op het nippertje wist hij zich nog vast te grijpen aan een struik en kon hij terugklimmen naar de begane grond. Even later zei hij tegen zijn zuster: "Laten we hier gaan wonen. En weet je wat je de volgende keer, als je haar ziet, aan je vriendin moet geven? Een mes of een dolk. Het lijkt me dat ze meer van geweld houdt dan van mooie dingen." Al gauw kwam het mooie meisje haar vriendin opzoeken. Tot laat in de avond bleef ze en toen ze wegging, gaf de vriendin haar een dolkmes mee. Het was een vlijmscherp dolkmes, geschikt om vis of wild schoon te maken of om hout mee te snijden, en het was gemakkelijk te dragen in een leren band die fraai bewerkt was.

Onderweg naar huis dacht het mooie meisje, terwijl ze naar het dolkmes keek: "Zou dit weer de jongen zijn?" En ze slingerde het dolkmes van zich af. Op datzelfde ogenblik kwam de jongen thuis van de jacht en hij zei dadelijk tegen zijn zuster: "Je vriendin houdt niet van wapens. We zullen haar iets geven dat ze kan gebruiken in haar tent." Enige tijd later kwam het mooie meisje weer haar vriendin opzoeken. De verliefde jongen was op jacht gegaan. Zijn zuster maakte thee en zette theekopjes klaar op een houten blad dat mooi bewerkt was met allerlei figuren en lijnen. Het mooie meisje keek er met bewondering naar. Haar vriendin zag dat en zei: "Als je het blad mooi vindt, neem het dan mee naar je tent." Dat deed het mooie meisje. Op de terugweg moest ze steeds weer kijken naar het mooie blad met de figuren en lijnen erin. Ineens dacht ze: "Misschien is dit ook de jongen weer!" Ze kwam thuis en zonder zich verder te bedenken, gooide ze het houten blad in het vuur.

De volgende keer dat het mooie meisje haar vriendin kwam opzoeken, was de verliefde jongen nog in de tent, maar hij ging dadelijk naar buiten en liet zich niet meer zien. In stilte verwonderde het mooie meisje zich daarover. Ook de volgende keer dat ze haar vriendin bezocht, zag het mooie meisje de jongen maar heel even; hij ging, zodra ze was aangekomen, op jacht en liet zich niet meer zien. Tenslotte vroeg het mooie meisje aan haar vriendin: "Wat scheelt je broer toch? Waarom ontloopt hij mij?" Daarop kreeg ze geen antwoord. Een paar maanden gingen voorbij. Op een dag in het voorjaar zei het mooie meisje tegen haar vriendin: "Zeg tegen je broer dat ik, als hij me dat zou vragen, zijn vrouw wil worden." Met een hart vol blijdschap bracht de vriendin die boodschap over aan haar broer. Maar deze antwoordde: "Zeg tegen het mooie meisje dat mijn liefde voor haar in het vuur verzengde en tot as werd."

De echo en de narcis

Een Griekse mythe over onmogelijke liefde, trots en hoogmoed

Lang geleden, toen iedere rivier zijn eigen beschermengel had en iedere boom zijn eigen boomnimf, ontvoerde Kepheus de blauwe nimf Lester. De beeldschone Lester werd moeder en bracht een zoon ter wereld. De jongen stal, zo klein als hij was, de harten van alle mensen. Zijn moeder gaf hem de naam Narcis en de jongen werd elke dag knapper. Toen zijn moeder aan de profeten vroeg, wat haar zoon in de toekomst te wachten stond, sprak de blinde Theresia: "Als hij geen misbruik maakt van zijn knappe uiterlijk, zal hij een hoge leeftijd bereiken." Maar Narcis bereikte geen hoge leeftijd. Zijn knappe uiterlijk deed hem meer kwaad dan goed. Wie hem eenmaal gezien had, wilde voor altijd bij hem blijven. De jongemannen bedelden om zijn vriendschap en de meisjes om zijn liefde. Maar Narcis ontweek ze allemaal, vluchtte voor de vriendschap en ging de liefde uit de weg. Het liefst zwierf hij alleen door de bossen. Het liefst joeg hij op wild en, net als het wild, schuwde hij de mensen. De mensen dachten, dat hij trots en hoogmoedig was. En de bergnimf Echo moest het zelfs met de dood bekopen. Zij volgde hem in de bossen als een schaduw, ze wilde met hem praten, maar dat kon ze niet. De godin Hera had haar een keer gestraft, omdat ze zich met kletspraat ophield. Vanaf die tijd kon Echo alleen maar herhalen wat een ander zei; ze kon zelf geen gesprek beginnen.

Ook tegen de knappe Narcis kon ze niets zeggen, ze moest wachten, tot hij zelf het woord tot haar richtte. Toen Narcis op een keer in de gaten kreeg dat er iemand achter hem aan liep riep hij: "Wie is daar?" En Echo zei hem na: "Wie is daar?" Narcis keek om zich heen, maar zag niemand. Hij riep nog eens: "Waar ben je en waarom verstop je je voor mij?" En Echo herhaalde opnieuw: "Waarom verstop je je voor mij?" Narcis keek weer om zich heen, om te zien wie er met hem sprak en riep toen: "Kom te voorschijn." En Echo zei hem vrolijk na: "Kom te voorschijn." Toen kwam ze uit haar schuilplaats en liep naar Narcis toe om hem te omhelzen. Maar Narcis moest daar niets van hebben en hij ging op de vlucht terwijl hij riep: "Van jou houden? Dan sterf ik liever."

En ongelukkige Echo kon alleen maar herhalen: "Dan sterf ik liever!" En na korte tijd ging ze aan haar ongelukkige liefde ten onder. Elke dag werd ze dunner, tot er van haar alleen nog maar de stem overbleef. Ze verstopt zich voor de mensen in holen en bossen, loopt zoals vroeger door bergen en dalen, maar niemand kan haar meer zien. Men kan haar alleen als echo horen. Maar nog erger behandelde Narcis een vriend van hem. In plaats van vriendschap te laten blijken stuurde hij hem een zwaard en de vriend doorstak zichzelf met het zwaard op de drempel van zijn huis. Dat konden de goden niet ongestraft laten en enige tijd later namen ze wraak.

Toen Narcis op jacht was, kreeg hij vreselijke dorst en in de schaduw van de bomen zag hij een bron. Nadat hij zich had voorovergebogen en zijn dorst had gelest, zag hij voor het eerst zijn eigen gezicht in het water weerspiegeld. Hij werd er dadelijk verliefd op en wilde het knappe gezicht kussen, maar nauwelijks had hij zijn gezicht aangeraakt of het water kwam in beweging en het beeld verdween. Toen bemerkte hij, dat het zijn eigen gezicht was en zijn verdriet werd er des te groter door. Lange tijd klaagde Narcis om zijn ongelukkige liefde en de ongelukkige echo klaagde met hem mee. En toen Narcis zich tenslotte uit vertwijfeling met een dolk neerstak en zijn beeld voor het laatst vaarwel zei, herhaalde de arme echo: "Vaarwel, voor altijd vaarwel, mijn ongelukkige liefde!" Toen een paar van zijn vrienden hem wilden begraven, zagen ze het lichaam van Narcis niet meer. In plaats daarvan groeiden er in het gras prachtige gele bloemen. Ze dragen tot op de dag van vandaag de naam Narcis.

Een verhaal over liefde en het hondje

Een boer had enkele jonge hondjes die hij nog moest verkopen, hij schilderde een advertentie op een bord met de tekst "4 puppies te koop" en zette dit aan het begin van zijn erf aan de kant. Toen hij de laatste spijker in het bord sloeg werd hij aan zijn overal getrokken en hij keek naar beneden in de ogen van een kleine jongen. "Meneer" zei de jongen, "ik wil één van uw puppies kopen". "Wel" zei de boer, terwijl hij met zijn hand achter in zijn nek wreef, "deze puppies hebben heel goede ouders en kosten aardig wat geld". De jongen liet even zijn hoofd hangen. Toen reikte hij diep in zijn broekzak en haalde een handvol kleingeld voor de dag en liet het aan de boer zien. "Ik heb 39 cent, is dat genoeg om te kijken?". "Zeker" zei de boer en hij floot een deuntje. "Dolly", riep hij en uit het hondenhok en over het erf rende Dolly naar de boer toe, gevolgd door 4 kleine bolletjes wol.

De kleine jongen drukte zijn gezicht tegen het hek en zijn ogen straalden van verrukking. Zerwijl de honden naar het hek kwamen rennen, zag de jongen nog iets bewegen in het hondenhok. Langzaam verscheen er nog een bolletje wol, maar deze was zichtbaar kleiner dan de andere hondjes. Op zijn achterpootjes gleed het bolletje het hok uit en op een wat onhandige manier begon het hondje vooruit naar het hok te hobbelen, terwijl het zijn best deed de andere hondjes bij te houden. `Ik wil dat hindje hebben" zei het kleine jongetje, terwijl hij naar de waggelende hond wees. De boer knielde naast het jongetje neer en zei: "Jongen, je wil dat hondje echt niet, het is nooit in staat om te rennen of te spelen, zoals die andere hondjes kunnen".

Toen deed de jongen een stap naar achteren, bukte zich en begon een broekspijp op te rollen. Terwijl hij dit deed werd een stalen beugel zichtbaar aan beide zijden van het beentje van de jongen, die vastgemaakt zaten aan zijn speciaal gemaakte schoentje. De boer aankijkend zei hij: "Weet u meneer, ik kan zelf ook niet zo goed rennen en hij heeft iemand nodig die hem begrijpt". Met tranen in zijn ogen boog de boer vooro9ver en pakte de kleine puppy op. Hij hield het heel voorzichtig vast toen hij de puppy aan de kleine jongen gaf. "Hoeveel kost het?" vroeg de kleine jongen. "Niets, het is gratis", zei de boer, "er is geen prijs voor liefde".

De rijke man en zijn vier vrouwen

Er was eens een rijke man die vier vrouwen had, hij hield het meest van de vierde vrouw. Hij sloofde zich voor haar uit, kocht dure kleren voor haar en alles wat kostbaar was. Hij zorgde heel goed voor haar en deed steeds zijn uiterste best. Hij hield ook veel van zijn derde vrouw. Hij was heel trots op haar en wou altijd met haar pronken als ze naar vrienden gingen. Nochtans was hij altijd verschrikkelijk bang dat ze hem ooit zou verlaten voor een andere man. Ook hield de rijke man van zijn tweede vrouw, ze was altijd in de weer voor hem, altijd geduldig, ze was eigenlijk zijn vertrouwelinge. Wanneer hij problemen had, kon hij altijd bij haar terecht en ze kon hem dan ook steeds helpen de moeilijke tijden door te komen.

Zijn eerste vrouw was een zeer loyale partner en leverde grote bijdragen om zijn rijkdom en zijn zaken te onderhouden. Ze zorgde steeds perfect voor het huishouden en hoewel de eerste vrouw veel van haar man hield, hield de rijke man toch niet van haar en hij bekeek haar nauwelijks. Maar op een dag werd de rijke man ziek en hij wist dat hij binnenkort zou gaan sterven. Hij dacht na over het luxeleven dat hij altijd geleid had en zei bij zichzelf: "Nu heb ik vier vrouwen, maar als ik sterf, ben ik alleen, wat zal ik eenzaam zijn!". Dus vroeg hij aan de vierde vrouw: "ik hield van jou het meest, heb je altijd de kostbaarste dingen gegeven en goed voor je gezorgd. Nu ik binnenkort zal sterven, wil jij me volgen en me gezelschap houden?". "Geen sprake van!" antwoordde de vierde vrouw en ze liep weg zonder verder nog iets te zeggen. Het antwoord sneed als een scherp mes in het hart van de rijke man.

De verdrietige rijke man vroeg aan zijn derde vrouw: "ik heb mijn hele leven zoveel van je gehouden, nu ik binnenkort zal sterven, wil jij me volgen en me gezelschap houden?". "Nee! antwoordde de derde vrouw, het leven is hier zo goed! Wanneer jij sterft, ga ik hertrouwen!". De rijke man's hart werd koud bij het horen van die harde woorden."

Daarna vroeg hij aan de tweede vrouw: "ik ben altijd bij jou gekomen als ik hulp nodig had en je hebt me altijd uit de nood geholpen. Nu heb ik opnieuw hulp nodig, wanneer ik zal sterven, wil jij me volgen en me gezelschap houden?". Het spijt me, maar deze keer kan ik je niet helpen!" zei de tweede vrouw. Het enige dat ik voor je kan doen is je naar je graf begeleiden." Het antwoord kwam als een donderslag bij heldere hemel en de rijke man was helemaal van zijn stuk gebracht.

Opeens klonk er een stem: "ik zal met je meegaan, ik zal je volgen, waar je ook gaat." De rijke man keek op en zag zijn eerste vrouw, ze was graatmager, alsof ze ondervoed was. Dankbaar, maar toch met spijt in zijn hart zei de rijke man: "ik had beter voor je moeten zorgen toen ik het nog kon!".

Eigenlijk hebben we allemaal vier vrouwen in ons leven... de vierde is ons lichaam, het maakt niet uit hoeveel kosten, tijd en moeite we besteden om het er goed te laten uitzien, het zal ons toch verlaten als we sterven. Onze derde vrouw is onze bezittingen, status en rijkdom, wanneer we sterven, gaan ze allemaal naar anderen. De tweede vrouw is onze familie en vrienden, het maakt niet uit hoe dierbaar ze ons zijn geweest tijdens ons leven, de verst dat ze kunnen meegaan is tot aan ons graf. De eerste vrouw is onze ziel, ze wordt dikwijls verwaarloosd in het nastreven van materiële rijkdom en plezier. En in feite is het het enige dat ons volgt, waar we ook zullen gaan, misschien is het beter om het nu aandacht te schenken, dan ermee te wachten tot het te laat is.

Een doosje met kusjes

Enkele jaren geleden bestrafte een vader zijn vijfjarige dochtertje omdat zij overvloedig gebruik had gemaakt van mooi verguld papier om een cadeautje in pakken. Geld was er niet in overvloed en hij was boos omdat zij dit dure papier zomaar had gebruikt. De volgende morgen bracht het meisje het verguld ingepakte cadeautje naar haar vader en zei: "Hier, papa, dit is speciaal voor jou!" Met stomheid geslagen en aangegrepen door het voorval, betreurde de vader zijn woede-uitbarsting van de vorige dag. Zijn dochtertje aanvaardde zijn excuses maar al te graag en nieuwsgierig opende hij de doos en ontdekte dat er helemaal niets inzat.

Hij schreeuwde tegen haar: "Weet je dan niet dat het heel wreed is om iemand een lege doos te geven, er moet altijd een cadeautje in zitten!". Het meisje kreeg tranen in haar ogen en zei: "Maar papa, de doos is niet leeg, ik heb haar gevuld met heel veel kusjes, alleen voor jou!" De vader was volledig van de kaart en omarmde zijn dochter liefdevol, hopende zij hem ooit zijn boze reactie zou kunnen vergeven. Enige tijd later, werd het meisje getroffen door een ernstige ziekte en stierf.

De vader heeft de doosje nog steeds bij zich, dicht bij zijn bed, en elke keer als zijn verdriet hem overmand, pakt hij de doosje, neemt er een verbeelde kus uit en herinnert zich de liefde die zijn dochter in haar cadeau had gestoken.

Het hart van de oude man

Op een dag stond een jongeman in het midden van het dorp en beweerde dat hij het mooiste hart had van de hele vallei. Een grote menigte had zich om hem heen verzameld en ze waren het allemaal met hem eens, zijn hart was perfect en mooi. Er zat geen wond of schrammetje op zijn hart en men zei dat het het mooiste hart was dat ze ooit hadden gezien. De jongeman was er erg trots op en in de dagen die volgden, pochte hij nog meer over zijn prachtige hart.

Op een dag liep een oude man vanuit de menigte op hem af en vroeg: "waarom is jouw hart niet zo mooi als het mijne?" Iedereen keek naar het hart van de oude man, het sloeg krachtig, maar zat vol littekens en er waren andere stukken ingezet, deze pasten er niet mooi in en de hoeken waren rafelig. Op sommige plaatsen misten er zelfs stukjes uit zijn hart. De mensen bekeken hem in opperste verbazing en dachten: "Hoe kan hij nou zeggen dat zijn hart het allermooiste is?" De jongeman lachte om de staat waarin het hart van de oude man verkeerde en zei: "Je maakt zeker een grapje? Vergelijk jouw hart eens met het mijne, dat van mij is perfect en de jouwe is een puinhoop vol littekens en scheuren!" "Ja", antwoordde de oude man, "jouw hart ziet er misschien wel perfect uit, maar ik zou niet met je willen ruilen."

"Kijk", sprak hij, "elk litteken vertegenwoordigt een persoon aan wie ik mijn liefde heb gegeven, ik scheur een stukje uit mijn hart en geef het hen, vaak krijg ik een stukje van hun hart terug om zo de lege plaats op te vullen. Maar de stukken zijn niet precies hetzelfde, ik heb gerafelde hoeken, dat klopt, maar het herinnert me er aan, dat we liefde met delen. Soms geef ik een stukje van mijn hart weg en heeft de ander me geen stukje van het zijne teruggegeven, dat zijn de lege gaten. Het geven van liefde is een risico, al zijn die gaten in mijn hart pijnlijk, ze blijven open. Het herinnert me er aan, dat ik ook liefde heb voor deze mensen en ik hoop dat ze op een dag terug zullen keren om het gat alsnog op te vullen. Zo" zei hij, "zie je nu wat echte schoonheid is?"

De jongeman stond roerloos terwijl de tranen over zijn wangen rolden, hij liep op de man af, greep in zijn perfecte hart en scheurde er een stukje uit. Hij bood het met trillende handen de oude man aan, deze nam zijn offer aan en plaatste het in zijn eigen hart. Vervolgens nam hij een ander stukje uit zijn hart en plaatste het in de wond van het hart van de jongeman. Het paste niet perfect, er zaten wat rafels aan en de jongeman keek naar zijn hart, niet meer perfect, maar veel mooier dan voorheen omdat de liefde van de oude man nu ook door zijn hart stroomde.

Voor een speciale gelegenheid

Mijn vriend trok de lade van de kast van zijn echtgenote open en haalde er een klein pakketje uit. "Dit is niet zo maar ondergoed", zei hij, "dit is lingerie". Hij maakte het pakje open en bekeek de zijde en het kant en vertelde toen het verhaal dat erbij hoorde. "De eerste keer dat wij naar New York gingen, acht of negen jaar geleden kocht ik dit voor haar. Ze heeft het nooit gedragen, ze wilde het bewaren voor een speciale gelegenheid, ik geloof dat dit wel het goede moment is." Hij ging naar het bed en legde het bij de andere dingen die de begrafenisondernemers zouden meenemen. Zijn vrouw was zojuist overleden en terwijl hij zich naar mij toe draaide, zei hij: "Bewaar niets voor een speciale gelegenheid, iedere dag dat je leeft is een speciale gelegenheid". Als ik terugdenk aan deze woorden weet ik dat ze mijn leven veranderd hebben.

Tegenwoordig lees ik meer dan vroeger en maak ik minder schoon. Ik zit op mijn terras en bewonder het landschap zonder aandacht te schenken aan het onkruid in de tuin. Ik breng meer tijd door met mijn familie en mijn vrienden en minder tijd op het werk. Ik heb begrepen dat het leven een geheel is van ervaringen om te waarderen. Ik bewaar niets meer voor een speciale dag, ik gebruik de dure kristallen glazen iedere dag en ik draag mijn nieuwe jasje om naar de supermarkt te gaan, als ik daar zin in heb. Ik bewaar mijn dure parfum niet meer alleen voor hoogtijdagen en de uitspraken als "ooit" en "binnenkort" probeer ik niet meer te gebruiken. Als het de moeite waard is wil ik NU dingen zien horen en doen.

Ik denk dat ik wel weet wat de vrouw van mijn vriend gedaan zou hebben als zij had geweten dat zij er morgen niet meer zou zijn. Ik denk dat zij haar familie en intieme vrienden zou willen zien en misschien zou ze enkele oude vrienden hebben opgezocht om vrede te sluiten of zich te verontschuldigen voor een oude ruzie. Misschien was ze wel Chinees gaan eten omdat het haar lievelingseten was. Het zijn de kleine niet gedane zaken die mij dwars zouden zitten als ik wist dat mijn uren geteld waren. Dat ik bepaalde vrienden niet meer heb gezien die ik "binnenkort" zou hebben opgezocht. Dat ik bepaalde fouten niet hersteld heb en oude ruzies niet heb uitgepraat. Dat ik de brieven die ik van plan was te schrijven niet heb geschreven en dat ik niet vaak genoeg aan mijn dierbaren duidelijk heb gemaakt hoeveel ik van ze houd. Nu probeer ik niets meer uit te stellen wat zou kunnen bijdragen aan het geluk in onze levens, vanaf nu is iedere dag speciaal, elk uur, iedere minuut is bijzonder.